‘We wilden vroeg opstaan om op safari te gaan’
“In 2010 was ik met mijn vader, moeder, broertje, zusje en haar vriend op safarivakantie door Kenia en Tanzania. Op de dag van het ongeluk, 17 augustus, waren we vroeg opgestaan in Serengeti, omdat we op tijd een game drive (safari) wilden maken. Om 6.00 uur zouden we bij onze tent opgehaald worden door een Masaibeveiliger, die ons voor de veiligheid naar het restaurant zou brengen. Toen er na een kwartier nog niemand was, besloten mijn broertje en ik om buiten de tent te kijken of we iemand konden vinden die ons kon helpen. Na nog geen tien meter lopen, zei mijn broertje: ‘Ant, buffels!'”

Dit was onze verblijfplaats en de plek van het ongeluk.

Op deze foto sta ik met twee Masaistrijders, de avond voor het ongeluk.

‘Ik kón helemaal niks doen’
“Op dat moment zagen we één buffel met volle vaart op ons afkomen. De buffel smeet ons naar achteren, waardoor we in de struiken voor onze tent terechtkwamen. Daarna zette de buffel zijn aanval alleen op mij voort. Ik ben meerdere malen als een lappenpop over het terrein gegooid. Het was puur overleven en mijn lichaam deed precies wat het moest doen om zichzelf te beschermen. Ik deed helemaal niets om mezelf te verdedigen, want ik kón niks doen. Ik sloot mijn ogen en dacht: niet kijken, want je weet wat er nu komen gaat. Ik wachtte gewoon tot zijn horens me zouden doorboren.”

Niet opgeven
“In de verte hoorde ik mijn moeder – die mijn broertje hoorde gillen  – mijn broertje aanmoedigen om niet op te geven. Ik had geen idee wat hij deed. Mijn broertje heeft het uiteindelijk voor elkaar gekregen om de buffel weg te jagen. Achteraf bleken het twee buffels te zijn geweest. De tweede was weggerend.”

Een soort wonder
“Na het ongeluk zijn we naar de dichtstbijzijnde arts gereden, wat twee uur rijden was. Toen die niet aanwezig was, moesten we naar een lokaal ziekenhuis, wat nog eens anderhalf uur rijden was. Voor het ziekenhuis was een soort plein vol met mensen die op hun beurt zaten te wachten. Onze gids schreeuwde wat er aan de hand was, waardoor ik door kon lopen naar de behandelkamer. Sommige mensen voelden ondertussen even aan mijn benen of armen. Achteraf vertelde de gids dat bijna niemand zo’n ongeluk overleeft en ik voor hen een soort wonder was.”

Deze foto is gemaakt op onze drie uur durende autorit naar het ziekenhuis.

Overal pijn
“De gevolgen van het ongeluk waren verschrikkelijk. Ik had bijna alles in mijn lijf gekneusd, mijn bekken staan scheef en mijn diafragma functioneert minder. Ik heb vier maanden moeten revalideren. Mentaal heb ik er ook nog steeds veel last van. Zo heb ik regelmatig angstaanvallen, omdat ik bang ben dat er ongelukken gebeuren waar ik zelf geen invloed op heb. Na zes jaar therapie heb ik gelukkig nu eindelijk iets gevonden waardoor ik het merendeel van de tijd pijnvrij ben.”

Ronde niet gemaakt
“Achteraf bleek dat de Masai beveiliging een ronde over het terrein had moeten maken om te zorgen dat het vrij was van beesten. Helaas hebben zij dit toen niet gedaan, en dat zal ik altijd voelen.”

Oproep
Heb jij ook ooit iets vervelends tijdens je vakantie beleefd en wil jij jouw verhaal met ons delen? Beschrijf dan in vierhonderd woorden (het liefst met naam, leeftijd, telefoonnummer en foto’s) jouw vakantieleed. Mail je verhaal naar rubrieken@lindanieuws.nl.