Eerbiedige verbijstering
Bosman bezocht voor zijn reportage opnieuw de ravage van het rampgebied. De knuffels waren van kleur verschoten, de bloemen verwelkt. Hij voelde dezelfde eerbiedige verbijstering als in juli, schrijft hij. Hij ziet er post, vliegtuigtoebehoren, kleren, tijdschriften, en boeken liggen. Niets is geblakerd, er heeft hier geen brand gewoed, constateert hij.

Te veel gezien
Voor Marina was 17 juli traumatiserend: toen ze in de tuin ging kijken nadat ze explosies had gehoord, viel er een half lichaam op haar dak. Na de ramp werd ze onder acute psychiatrische hulp gesteld, omdat ze te veel had gezien. Verderop kwam een slachtoffer op straat terecht. Ik weet nog precies waar en loop nog altijd uit eerbied om de plek heen, vertelt ze aan Bosman.

Janoekovitsj
Een 49-jarige priester, Sergej, vertelt Bosman dat de situatie in Oekraïne beter was toen oud-president Janoekovitsj nog aan de macht was. Ja, hij stal wel, maar de situatie was stabiel en iedereen had het relatief goed. Nu worden orthodoxe priesters soms zelfs vermoord, zegt hij.

‘Mijn vrouw begon te bidden’
Priester Sergej was thuis toen de MH17 uit de lucht werd geschoten en zag hoe het vliegtuig brandend naar beneden kwam. Toen viel het uit elkaar, ik was bang dat het boven op ons zou terechtkomen. Het toestel vertraagde, en mijn vrouw begon te bidden, want het kwam recht op ons af. Maar godzijdank viel het verderop neer in open land. Hij reed er met de auto heen, en zag de afschuwelijkste dingen.

Van binnen veranderd
De priester vertelt aan Bosman dat de ramp hem heeft veranderd: ik rijd minder hard in de auto, vroeger ging ik heel snel. Maar nog meer van binnen, mijn verhouding tot anderen is ten goede veranderd. In dat vliegtuig zaten nauwelijks orthodoxen. Allemaal andere geloven. Maar niettemin, het waren mensen, en zo verhield ik me ook tot hen. Als zodanig heb ik voor ze gebeden.

Lees het indrukwekkende verhaal hier (via Blendle).