Titia omschreef haar eigen gevoel en de indruk die de televisiebeelden op haar maken. Woorden waar velen zich in zullen herkennen.

 

Patricia wist niet wat ze moest zeggen, maar wist haar gevoel wél heel mooi op papier te zetten.

 

Vif stond op de dag van nationale rouw op de Grote Markt in Breda, waar ze keek naar de ceremonie in Eindhoven. Muisstil werd er gekeken, iedereen had kippenvel.

 

Ook Megan schreef de woede en het onbegrip van zich af.

 

Rian is onder de indruk van de saamhorigheid in Nederland en hoopt dat alle steun de nabestaanden een beetje overeind houdt.

 

Sandra schreef prachtige woorden voor de slachtoffers zelf.

 

Ook Nynke schreef aangeslagen van zich af.

 

Marianne denkt aan de meer dan tachtig kinderen die bij de ramp hun leven verloren.

 

Mirjam beschreef hóe groot de ramp is en hóeveel mensen iemand kennen die bij de ramp betrokken is.

 

Lianne schreef over het niet kunnen bevatten van de harde waarheid.

 

Ook Latoya richt zich in haar verhaal tot de slachtoffers.

 

Sandra keek op een groot scherm hoe de eerste veertig slachtoffers aankwamen in Nederland. Ze kende geen van de slachtoffers, maar ook zij kon haar tranen niet bedwingen.

 

Esther wenst alle nabestaanden sterkte en hoopt dat deze kleine steunbetuigingen de pijn een klein beetje verzachten.

 

Brenda kan niet geloven dat dit gebeurd is en vreest voor de gevolgen.

 

Ingrid was stil van alle andere gedichten die lezeressen ons stuurden, maar wilde zelf toch iets kwijt.

 

Weduwe Hanneke vindt het, net als ieder ander, verschrikkelijk wat er gebeurd is. Zij wil iedereen die een geliefde verloren is, hetzij niet bij deze ramp, een hart onder die riem steken.