Vertel!
De vrijdag na het overlijden loop ik het kantoor van WFP binnen en vraag ik m’n collega of hij het wereldnieuws al heeft gehoord over dat we een held hebben verloren. Hij kijkt me vragend aan: Nee, niks gehoord… vertel! Ik vertel hem dat Mandela is overleden en hij reageert direct dat het een bijzonder persoon is geweest. Mijn collega was dus niet op de hoogte, maar kent Mandela wel.

Buitenlands nieuws
Voor de meeste collega’s die ik die dag spreek, geldt overigens hetzelfde. Als ik een blik op de krant werp, zie ik in de vrijdageditie geen nieuwsbericht over Mandela staan. Dat wordt dan vast zaterdag. Het nieuws op de radio opent met eigen binnenlands nieuws, in het katern buitenlands nieuws wordt het wel als eerste benoemd. Hoe er op tv over wordt bericht kan ik niet checken, ik heb geen tv in mijn huis. Geen gemis overigens…

Transistorradio
Als ik in de dorpjes op het platteland kom, de dagen erna, dan blijkt dat nog veel minder mensen toegang hebben tot nieuws. De enkeling die in het bezit is van een transistorradio, kan het nieuws meekrijgen en is op de hoogte. En de mensen die af en toe naar de stad toe moeten, hebben daar nog de kans wat van het wereldnieuws op te snuiven uit een krant of via via. Iedereen die ik ernaar vraag kent Mandela wel, dus ook hier in Malawi is bekend wat voor een grootheid hij is geweest.

Conclusie die ik kan trekken op dit totaal invalide communicatie-onderzoekje is dat het nieuws zich maar langzaam verspreidt (internet is zo’n bron van communicatie en snelheid in onze wereld) en the old fashion way of communication is eigenlijk nog de meest gebruikelijke: van mond tot mond.

Foto: ANP