Vrachtwagenstop
Het café is klein en bij mooi weer staat de stoep vol met mannen. Mannen die op elkaar lijken: gemillimeterd haar, leren jackies, drie-dagen-baard. Je waant je bij een vrachtwagenstop op de autoroute. Ik kom er graag. Als je met die schijnbaar ruige kerels spreekt, ontdek je cellisten, wiskundigen, leraren latijn.

Niks geen dragqueens
Prima natuurlijk, iedereen kiest z’n eigen look. En ik heb niks tegen subculturen. Maar in de dominante homo-cultuur heeft de aanbidding van de ‘echte’ viriele man de overhand gekregen. Onze emancipatie lijkt tot assimilatie te leiden. Niks geen dragqueens meer, of schone frêle jongelingen. Bah te verwijfd, niet normaal. We zijn echte kerels, geen nichten.

Trots en zichtbaar
Nog niet zo lang geleden was iedere gay onzichtbaar, gemarginaliseerd. Het is geweldig dat we nu trots en zichtbaar bestaan. Maar als de prijs daarvoor uitsluiting van homo’s is, die niet aan het ideaalbeeld van de half-god voldoen, pas ik ervoor. Wat ongelooflijk saai en burgerlijk als we net als de rest worden, met dezelfde schoonheidsidealen en met dezelfde neerbuigende houding naar alles en iedereen die buiten die viriele mannenstandaard valt.

Ja ja politiek correct hoor De Bruijn. En stiekem droom jij natuurlijk ook van die stoere coverboy.

 Wilfred de Bruijn (39) woont in Parijs. Na een homofobe aanval ging z’n zwaar beschadigde gezicht de hele wereld over. Hij is kritisch politiek geëngageerd, kunsthistorisch bibliothecaris, ongetalenteerd pianist, tafelheer DWDD