Braziliaans
Ana Paula Lima kwam vier jaar geleden naar Nederland om te trouwen met haar vriend, die ze in Brazilië heeft leren kennen. Ze is een transvrouw, maar in haar Braziliaanse paspoort staat ze nog als man geregistreerd. “In Brazilië hebben we niet, zoals in Nederland, een transgenderwet. Het kost veel moeite en geld voor een advocaat om je geregistreerde geslacht te veranderen.”

Gevlucht
Ze woont al bijna vijftien jaar in Europa. In 2003 vluchtte ze uit Brazilië: daar was ze als transgender onveilig. “Mijn familie wilde ook dat ik wegging. Negentig procent van de transgenders werkt in de prostitutie, en elke dag wordt er een transpersoon vermoord.”

Zuid-Europa
Lang woonde ze in Zuid-Europa. “Daar zijn meer transgenders, dus hebben we meer zichtbaarheid en is het makkelijker integreren. Maar werk vinden was heel moeilijk.” Zes jaar geleden ontmoette ze haar vriend en vier jaar geleden trouwden ze in Nederland.

Transgenderwet
De goede wetgeving in Nederland was voor Ana een van de redenen om hierheen te komen. “Op papier is het heel goed geregeld, zeker sinds de invoering van de transgenderwet in 2014.” Die wet maakt het onder meer makkelijker voor transpersonen om hun geregistreerde geslacht aan te passen. Dat zorgde voor een explosieve stijging van het aantal wijzigingen: in de periode 2007-2014 waren het er zo’n 80 per jaar, in 2015 alleen al 770.

Solliciteren
Toch valt de openheid voor Ana tegen. “De realiteit is nog niet zo goed als de wet.” Dat merkte ze in het begin vooral toen ze ging solliciteren. “Ik deed een cursus Nederlands en zocht simpel werk, waarbij ik ook aan mijn beheersing van de taal kon werken. Dus klopte ik aan bij een hotel, voor werk bij het ontbijtbuffet.”

ID-bewijs
Het gesprek met de manager verliep goed. Pas toen hij voor de administratie haar ID-bewijs nodig had, veranderde zijn houding. “Hij vroeg me waarom daarop stond dat ik man was. Ik antwoordde: ‘Omdat ik transgender ben’. Ik zag de blik in zijn ogen veranderen. Toen begon hij opeens over een kleine tattoo op mijn pols, terwijl het meisje achter de receptie een grote op haar arm had. Ik was zo verdrietig, ik wist dat ik als trans gediscrimineerd was.”

Voorlichting
Toen ze op gesprek ging bij een ander hotel voor schoonmaakwerk, gebeurde hetzelfde. Ana strijdt hard voor meer zichtbaarheid en acceptatie: “Ik ben ambassadeur van de Amsterdamse Gay Pride van 2017, en teamleider van Trans United Amsterdam, een project van COC voor transgenders met een bi-culturele achtergrond.”

Weg met de vooroordelen
“Er valt nog veel te werken aan die vooroordelen.” Hoe we dat moeten doen? Ana: “Ik denk dat meer voorlichting heel belangrijk is. Niet alleen op scholen, maar ook in het bedrijfsleven. In Nederland is het toch nog meer taboe dan ik had verwacht, het moet uit de kast.”

De nieuwe L’HOMO. ligt nu in de winkel én kan gelezen worden op Blendle. Bestellen? Dat kan hier. Wil je daarnaast op de hoogte worden gehouden van het laatste gaynieuws én hete mannen voorgeschoteld krijgen? Meld je dan aan voor L’HOMO.-WhatsApp.